De Leckere Willibrord • Beproeving #9

de leckere willibrord
Het blijft een mysterieuze verschijning. Altijd als Geert en ik bier aan het drinken zijn, blijk ik ‘De Leckere’ van de twee te hebben. Meestal spreken we dan over smaak… maar in dit geval ben ik me niet zo zeker van de zaak (De Gouden Carolus Ambrio is natuurlijk een goede concurrent). Of toch wel? Deze cliffhanger is vast een reden voor jullie om door te klikken 😉

Nederland wordt steeds meer een bierland. De drempel om zelf bier te brouwen is momenteel erg laag en daarom zie je de kleine brouwerijen één voor één de grond uit komen. De Leckere is een voorbeeld van een van de eerste knapen in deze groeispurt. In 1997 is deze brouwerij opgezet met de missie om de biologische bierbrouwers te vertegenwoordigen. Een jaar later werd het bier al op 140 punten verkocht. Dat zegt wel wat, toch?

De confrontatie

Een tijdje later, in 2016, was ik toevallig aan het winkelen in een zekere supermarkt. De eerste confrontatie met De Leckere Willibrord werd op dat moment een feit. Een koperkleurig amber biertje was op dat moment niet voorradig in mijn eigen koelkast dus ik nam hem ook maar zonder na te denken mee naar huis. Later bedacht ik me: wat heb ik gekocht? Ohja.

De eerste indruk was eh, daarom niet bepaald super positief. Willi, zoals ik hem graag wil noemen, valt met zijn zwarte pakje ook niet echt op tussen mijn biervoorraadje. Daarnaast is het alcoholpercentage (5,5%) ook niet heel spannend. De smaak daarentegen werd door middel van de tekst op de fles veelbelovend gepresenteerd: ‘Zoete karamel van pure mout, bitterzoete hopnuance in de nasmaak. Elke vergelijking gaat mank.’ Holy shit, dit tekstuele meesterwerk zag ik zo snel niet aankomen.

Wat vind ik van Willi?

Na de eerste slok was ik nog niet erg enthousiast over de De Leckere Willibrord. De karameltonen konden gevonden worden, maar waren erg subtiel. Daarom kon ik dit niet echt een zoet biertje noemen. Maar, zoals elk flesje bij mij leeg moet, hield ik stevig vol met het proeven van deze amber. Slok twee: ‘Hmm, volgens mij word ik voor de gek gehouden.’ Slok drie: ‘Wow, ik proef echt die hoppige nasmaak.’ Een tijdje later liet ik de laatste slok met een tevreden gevoel in mijn keel glijden.

En zo maakte de De Leckere Willibrord toch zijn beloftes waar. Hoewel de smaak niet heel erg uitgesproken is, heeft dit amberbier een zeer complex spectrum aan smaakjes in zich zitten. Wat het eigenlijk wel bijzonder maakt om dit biertje een keer mee te maken. Maar wordt het een biertje dat ik binnenkort weer zal drinken? En daarop volgend weer binnenkort? En dan? Naah dat toch niet.

beoordeling-7